Mindfulness długo kojarzyło mi się z medytacją, siedzeniem w ciszy i próbą osiągnięcia jakiegoś szczególnego stanu spokoju. Trochę za mało konkretu jak na mnie i trochę za dużo kadzidełka. ;) 

Ostatnio pojechałam jednak na Japanese Wellbeing Retreat organizowany przez Oriente Reset Lab w Dojo Stara Wieś, gdzie czekały na mnie ogromna przestrzeń w japońskim stylu, domki bez zbędnych wygód i materace futon. W programie znalazły się kąpiel leśna, tai chi i ceremonia herbaty, a samo miejsce miało w sobie coś magicznego. Z całego weekendu najbardziej zapamiętałam jednak… jedną rodzynkę. 

Dlaczego zainteresowałam się mindfulness

Decyzję o tym, że chcę zwolnić, podjęłam już wcześniej. Na wyjazd pojechałam, żeby poszukać sposobów na bardziej świadome korzystanie z uwagi i energii, które mam. 

Buduję nową markę i widzę, jak łatwo myślami wybiegać do kolejnego zadania, zanim skończę poprzednie. Kiedy potrafię skupić się na jednej rzeczy, pracuję sprawniej i mam większe poczucie kontroli. Gdy uwaga przeskakuje między tematami, trudniej mi doprowadzić cokolwiek do końca. 

Zależy mi też na bardziej świadomym jedzeniu, żeby utrzymać efekty niemal dwuletniej pracy i leczenia choroby otyłościowej. Do tego dochodzi sen: chciałabym położyć się wieczorem i zasnąć, zamiast przez kolejne dwie czy trzy godziny czekać, aż moja głowa wreszcie zakończy dzień. 

Po tym weekendzie mindfulness przestało być dla mnie abstrakcyjną ideą. Zaczęłam patrzeć na nie jak na umiejętność, którą mogę ćwiczyć w zwykłym dniu, również po powrocie z miejsca, w którym łatwiej było się zatrzymać.

Czym jest uważność i czym różni się od relaksacji

Mindfulness, czyli uważność, polega na świadomym kierowaniu uwagi na bieżące doświadczenie: odczucia, myśli i to, co dzieje się wokół nas, bez automatycznego oceniania. Tak opisuje tę praktykę amerykańskie National Center for Complementary and Integrative Health, czyli NCCIH. [1] 

Wcześniej trochę mieszałam uważność z relaksacją. Jeżeli coś mnie odprężało, uznawałam, że jest „mindful”. Tymczasem mogę odpoczywać i jednocześnie być myślami zupełnie gdzie indziej. Mogę też ćwiczyć uważność, nie czując przy tym szczególnego odprężenia. 

Dla mnie ważne jest zauważenie, gdzie właśnie znajduje się moja uwaga. Kiedy podczas pisania zaczynam w głowie układać listę zakupów, mogę to dostrzec i wrócić do tekstu, bez pretensji do siebie o to, że znowu się rozproszyłam.

Ćwiczenie z rodzynką i doświadczenie uważnego jedzenia 

Jedno z najprostszych ćwiczeń podczas weekendu zaczęło się od tego, że… dostałam rodzynkę. Miałam jej od razu nie jeść. Najpierw dokładnie ją oglądałam, dotykałam, sprawdzałam jej strukturę i zapach. Później włożyłam ją do ust i zwracałam uwagę na smak, konsystencję oraz to, co dzieje się podczas jedzenia. 

To niesamowite, jak długo można doświadczać jednej rodzynki. Normalnie prawdopodobnie połknęłabym ją po kilku sekundach, a pięć minut później nie pamiętałabym nawet, że ją jadłam. 

Ćwiczenie pokazało mi, że można zjeść coś, prawie tego nie zauważając. Od tego czasu próbuję jeść wolniej, dokładniej przeżuwać i zwracać większą uwagę na smak oraz sygnały płynące z organizmu. 

Interesuje mnie również, czy dzięki temu będę jadła mniej. Intuicyjnie wydawało mi się, że wolniejsze jedzenie powinno pomóc mi wcześniej zauważyć sytość. Zanim jednak uznam to za zasadę, chciałam sprawdzić, co wynika z badań.